بالاخره کار باعث شد که در یک هفته دوبار برم ارومیه. البته باعث خیر و برکت شد. هم فال بود و هم تماشا. دیدار پدر گرام و پسر دانشجو و قرار برای سفارش کار. کلی سفر خوب و پر خاطره.
سفر اول مستقیم رفتم خوی. عید فطر خوی بودم. باران بود و شهری که خیلی وقت بود که ندیده بودم. یک کم پیاده رفتم. هیچ آشنائی ندیدم. دیگر این شهر، شهر من نمی نماید. چاره ای نیست باید پذیرفت شهر مال ساکنینش است.
بعد از 45 سال رفتم مزار شمس تبریزی را هم دیدم، بالاخره شهر ما هم یک سمبلی پیدا کرد که اگر توریستی یا مهمانی اومد بتونیم پز بدیم.
فردای عید فطر رفتم ارومیه. شهری مهمان نواز با مردمانی ساده و صادق. کمتر کسی در این شهر زرنگی تا به حد رندی را بلد است. این بار همه اش به جلسه و کار گذشت. اومدم ساعت نه ونیم شب برم حلوای گردو و هویج و نقل بخرم. همه جا تعطیل بود. در واقع ساعت 8 شب شیپور خواب زده بودند.
سفر دوم 5 شنبه بعدی بود. این بار دیر رسیدم ترمینال. مجبور شدم برم تبریز. ترمینال تبریز با یک سمند عازم ارومیه شدم. راننده خبر داد که راه دریا مجددا باز شده. ما را برد پای اسکله، جناب راننده ما را پیاده کرد و گفت باید صبر کنید (حدود دو ساعت) تا نوبت من بشه و با سمند سوار قایق بشیم بریم و اگر عجله دارید شما مجانی سوار بشوید بروید آن سوی آب و ماشینهای اون ور خط هستند در خدمتتان.
وقتی رسیدم اونور آب، دیدم بله باید یک تاکسی دیگر و هزینه ای مجدد. فهمیدم تفاوت مردم این دو شهر را.
دریا هم کلی سطح آبش رفته بود پائین.
این بار نیز کارم خوب پیش رفت ولی وسط کار رفتم نقل و حلوا را خریدم تا دست خالی برنگشته باشم.
(قبلا حلوای حسین مظلوم مرغوب بود الان حلوا و نقل محمدزاده تو بورس هست)
مثل اینکه امسال زمستان سرمای ارومیه را باید بیشتر حس کنم. کار داره بیخ پیدا میکنه. تا چه پیش آید!