برای من نوشتن در وبلاگ روش های مختلفی دارد. بعضی وقتها حس میکنم نوشتن در وبلاگ می تونه بهم انرژی بده، برای همین این کار رو از خودم دریغ نمی کنم. بعضی وقتها هم موضوعی فکرم رو مشغول می کنه و یک کم پرس و جو می کنم (البته این پرسش از برادر گوگل انجام میشه) و بعد می نویسم.
ششم بهمن بود که تو تاکسی نشسته بودم و داشتم اجبارا رادیو گوش می دادم.
رادیو برنامه ای داشت در بزرگداشت زنده یاد علی اکبر دهخدا. اطلاعات خوبی می داد و من هم تا آخر گوش دادم و به خاطر سپردم. اتفاقا از خیابان تروریست مصری (خالد اسلامبولی) رد می شدم که با خودم فکر کردم، بهتر نبود اسم خیابانها به یاد و نام ادیبان و شخصیتهای فرهنگی کشور خودمون باشه و اصلا چرا خیابانی به نام استاد دهخدا نیست؟
دهخدا مهمتر و مناسبتر برای الگو شدن جوانان است یا احمد قصیر، یا خالد اسلامبولی؟
شب ششم بهمن خسته بودم و نتونستم اینها رو در وبلاگ بنویسم.
داشت دیر میشد که دیروز و امروز پس از جستجو متوجه شدم که تاریخ فوت ایشان شش بهمن نیست و هفتم اسفند است. (نویسنده رادیو متن کم آورده لابد و بهمن و اسفند را جابجا کرده) در هر صورت غرض ذکر نامی از آن ستاره آسمان فرهنگ و ادب بود که بیش از این از دست من بر نیاید.
خیابانی به نامش باشد یا نباشد، اسمش در رادیو تلویزیون بر زبانها باشد یا نه، چند مدیر کم دانش با تکیه بر اریکه مدیریت فرهنگی این مملکت نمی توانند نام و شان بزرگان ادب و هنر را پائین بیاورند. کاری که او کرده و کاری که هنرمند می کند ضامن بقای نام و اندیشه اوست.

در این سایت اطلاعات مختصری ازایشان ببینید.
اگر حوصله نداشتید این نکته را از آن لینک، کپی کرده ام:
بازدیدکنندگان ( گنجینه دهخدا) اغلب می خواهند بدانند خانه دهخدا که محل کار و گردآوری اولین فرهنگ بزرگ تاریخ ایران است دچار چه سرنوشتی است. آیا این مکان جزو آثار ملی و فرهنگی ثبت شده است؟
با آقای فرهاد دهخدا _ برادرزاده دهخدا _ در این باره مذاکره شد و ایشان گفتند منزل دهخدا در گرو وزارت فرهنگ بود و دهخدا نتوانست بدهی اش را بپردازد خانه اش ضبط گردید و تخریب شد و برجایش مدرسه ساخته شد و حتی نام دهخدا را بروی آن ننهادند اکنون این مدرسه به نام جابربن حیان نامگذاری شده است. نماینده لغت نامه از آموزش پرورش منطقه 6 کسب اجازه کرد و آن مدرسه را مورد بازدید قرارداد و از آنجا عکس و فیلم تهیه کرد.