صحبت از برنامه ریزی، تعهد به قرار و مدارها در این کشور مثل کشک است البته از نوع غیر استانداردش.
رئیس جمهور مملکت را مثل خانه خودش می داند. هر وقت دلش خواست، هر امری داشت صادر می کند و هر وقت هم نخواهد، هیچ کاری اش نمی شود کرد.
سالها قبل تولید کنندگان رفته اند وام گرفته اند به دلار و امروز که باید پس بدهند باید به یورو بدهند. از کشک هم آن ور تر. نه قرارداد و نه تعهدات هیچ سازمان دولتی پشیزی نمی ارزد.
. . ..
صبح که میاین سر کار؛ اول از همه؛ کجا سر می زنید؟
طبیعی هست سراغ نامه های الکترونیکی. بعدش می بینید گوگل هم به بلای سانسور دچار شده است. جی میل هم شد کشک. به همین سادگی.