از آشنایی با این وبلاگ خوشحالم. تا بعد ...

جالب بودن ممنون.

سلام آقا پرويز گل...
ممنونم از اينكه آمديد. با نظرتان بي كم و كاست موافقم. يك پست جديد نوشتم كه ختم ماجرا باشد و در بخشي از آن اينطور آمدم:

من تصميم گرفتم قبول كنم، و آن هم از ته قلب (كه باز همگي مي‌دانيد اهل پذيرفتن آنچه معتقدش نيستم و ريا كردن و وانمود كردن هم محسوب نمي‌شوم) كه كارم درست نبود، اين راه و روش معروف شدن وبلاگ و خوانده شدن كارهايم نيست، هرچند هرچه زحمت كشيديدم و به در بسته زديم، ديديم واقعاً به در بسته مي‌زنيم، كسي نمي‌خواند. تا حالا هم نشد كسي بيايد و خودش بگويد محض رضاي خدا من مثلاً فلان انتقاد را به تو دارم يا لينكت را گذاشتم... حتماً اول خودم بايد جايي سلام بگويم تا نه حالا فقط عليك، كه بد و بيراه هم بشنوم!
اين يعني اينكه حتي خوانده هم نمي‌شدم چون خلاصه يا مطلبم مخالف دارد يا موافق. اما از هيچكدامشان خبري نبود تا اينكه من مجبور شدم به زور بياورمشان! حق ندارم؟