سفر خیلی لذت بخشه. حتی در گرمای اساسی خوزستان. از اینکه که در کشوری به بزرگی یک قاره کوچک زندگی می کنی، مباهات می کنی. هر گوشه از کشور یک قوم و طایفه هست و زبان فارسی فصل مشترک همه شان. اما از اینکه این رشد نیافتگی هم در همه جای کشور تعمیم پیدا کرده، دلت بدرد میاد و تاسف می خوری. کار بزرگی می خواهد که بتواند فرهنگ مردم این کشور را اصلاح و بروز کند. آیا آن روز فرا می رسد؟(احتمالا کار به ژن در مانی برسه) آیا من آن روز را خواهم دید؟ مردم با امید از خانه بیرون بیایند، نگران تردد در خیابان و حتی پیاده رو نباشد. مردد بین رفتن از وطن و ماندن نباشد. امنیت شغلی، غذایی، تفکر و بیان برای همه مهیا باشد. . . . امید که چنین باد. . . امید، برای زندگی یک انگیزه قوی است.