زندگی در هر محل و نقطه جغرافیایی برای خود الزاماتی به همراه دارد. زندگی در ایران، بیشترین باید ها و نباید ها را دارد. هر کاری بخواهی انجام دهی، قدم از قدم که برداری، با امر و نهی های آشکار و نهان روبرو هستی. تو این چند روزه با مدیران مختلف اداری جلسه داشتیم.
سازمانی که اسکله ای دارد و یک شرکت خصوصی می خواهد سرمایه گذاری کند و از آن استفاده کند، باید از هفتاد خان بگذرد، یکی از سرمایه گذاران که تجربه کار در ترکیه را دارد، در یکی از جلسات، بالاخره نتوانست تاب بیاورد و در آخر صحبت گفت: " هر کشوری که می رویم و می گوئیم آمده ایم که پول خرج کنیم در کشور شما، می گویند چه می خواهید برایتان فراهم کنیم، اما در اینجا می گویند آخر برای چه دارید این کار را می کنید؟ نکند می خواهید قاچاق کنید؟"
ترانزیت کالا در همه جای دنیا یک کار با ارزش افزوده بالا هست و حتی بعدا به عنوان ارزش طلائی هزاره سوم از آن اسم برده می شود. مثلا اگر بدانید که درآمد اصلی و منشا رشد امارات، ترانزیت کالا هست، خواهید دید که ترانزیت چه قدر می تواند یک کشور را توسعه دهد. هر کس هر کالایی را که وارد بنادر امارت کند و بعد آنرا به یک کشور ثالث صادر کند سه یا پنج درصد عوارش ترانزیت خواهد و داد و بس! یعنی کاری به اینکه این کالا از کجا می آید و به کجا می رود و خریدار و فروشنده کیست، در اسرع وقت کارش انجام می شود.
البته در همین اداره گمرک ما، جایی هست به نام "ستاد تسریع در امر ترانزیت" ولی به جز چوب چیز دیگری در آن یافت نمی شود. (این چوبها هم که معلوم است به چه دردی می خورد.)
از این طرف بخوانید:"ايران در سال 82 تنها توانسته است 9 ميليون تن كالا را از كشور ترانزيت كرده و از تجارت ترانزيت 9 هزار ميليارد دلاري دنيا تنها 2/1 ميليارد دلار سهم ببرد."
ما سالهاست داریم شعار می دهیم که بندرچابهار بهترین شرایط برای ترانزیت کالا برای افغانستان و ترکمنستان و قزاقستان را دارد بعدش می رویم آبگوشت با دوغ را می خوریم و آروغش را می زنیم و پاکستان می رود که با ایجاد منطقه ویژه در بغل گوشمان، "بندر گواتر" را به دوبی ثانی تبدیل کند.
در باره ترانزیت بیشتر بخوانید:
به اندازه نفت
گفت وگوي <اقتصاد ايران> با دكتر محمد مهدي سالا ري راد، مديرعامل منطقه آزاد چابهار

رانت خواران، عامل شکست اقتصاد ايران در برابر دوبی و پاکستان

روِياي 20 ميليارد دلاري
بايد هر چه زودتر از خواب آلودگي بيرون بياييم.