طبق گزارشهای انستیتوی "مِنینگِر" در شهر کانزاس، انعطاف پذیری مهم ترین عامل بقا و رشد در قرن بیست و یکم است. انعطاف پذیری، سعه صدر، بلند نظری، پذیرش و تمایل به آزمایش روش ها و تکنیک های جدید را ایجاب می کند و به این معنی است که باید مرتباً از روش پایه ای استفاده کنیم.
یک روش برای رسیدن به انعطاف پذیری این است که بتوانید خودتان را از موقعیت خاصی که درگیرش هستید جدا کنید و ببینید چه چیزی درست است نه چه کسی. تنها سؤال شما باید این باشد: « آیا این روش کارساز خواهد بود؟ »

هرگاه در انجام کار خاصی با مقاومت یا تنش مواجه شدید،خودتان را از موقعیت جدا کنید و روشهای استفاده شده را مورد سؤال قرار دهید. بپرسید « چه روش دیگری می توان به کاربرد؟ » نسبت به کلیه احتمالات با بینش باز برخورد کنید حتی اگر کنار گذاشتن کامل هدف یا پروژه باشد.
سه سؤال برای بالا بردن بهره وری
1-مدام از خودتان بپرسید: « ارزشمندترین فعالیت های من کدامند؟ » چه کارهایی را شما انجام می دهید که بالاترین ارزش را برای شغلتان دارند؟
2-از خودتان بپرسید: « چرا به من حقوق می دهند؟ » استخدام شما برای انجام چه کارهایی و رسیدن به چه نتایجی ملموسی بوده است؟
3-ومرتباً از خود بپرسید: « در حال حاضر بهترین استفاده ای که می توانم از وقت بکنم چیست؟» این یک سؤال کلیدی در مدیریت زمان و مدیریت برخورد است. شما باید این پرسش را هر ساعت از خود بکنید. پاسخ هر چه هست به همان کار بپردازید.
پس از بررسی و مطالعه فعالیت ها و تعیین ارزشمندترین کار، فوراً آن را شروع کنید و تا تکمیل آن دست از کار نکشید.
به سوی فلسفه زمان
مدیریت زمان در حقیقت مدیریت زندگی، مدیریت فردی و مدیریت برخورد است. آنهایی که برای خود ارزش بسیاری قائلند، در اختصاص دادن وقتشان به کارها به دقت عمل می کنند و برای استفاده از آن خیلی فکر می کنند. هر چه مدیریت بهتری بر زمان داشته باشید، ارزش بیشتری برای خود و زندگی تان قائل می شوید و خوشنودتر هستید و هر چه از خودتان راضی تر باشید و بیشتر به خودتان احترام بگذارید، مدیر زمان بهتری خواهید بود. هر کدام دیگری را تقویت می کند.
"پیچیده کردن امور، ساده، ولی ساده کردن آنها پیچیده است."