چهارمين سال وبلاگ نوشتن را تجربه مي کنم. از فروردين 81 تا همين الان! بعضي وقتها پرکار و بعضي وقتها هم کم کار. امروز که نوشته آيدين جوان و انرژيک را خواندم که انگيزه اي براي نوشتن وبلاگ ندارد، جا خوردم. وقتي به عنوان وبلاگش (یادداشت‌هایی برای مخاطب احتمالی) نگاه مي کنم چنين برداشت مي کنم که اين نوشتن فقط براي خواندن است و تازه خيلي اميدوارانه هم نيست. پس انتظار تاثير گذاري فوري و مستقيم کمي توقع زياد از يک وبلاگ است. اميدوارم آيدين باانگيزه بهتر و بيشتري بنويسد. همين که خوانده مي شود، رسالتش را انجام داده . . .
بعدا فکر کردم خودم چي؟ از وبلاگ نوشتن چه هدفي داشتم؟ آيا به اهداف خودم رسيده ام؟ آيا انگيزه کافي براي ادامه راه دارم؟ حداقل مي توانم بگويم که چيزهايي را از اين وبلاگ بدست آورده ام که اصلا قابل پيش بيني نبود. از اين که فرصتي بدست بياورم آچار بدست مي گيرم، بسيار راضي هستم و از تايپ تک تک کلمات لذت مي برم. اميدوارم آنان که نوشتنشان مي تواند مفيد به فايده اي باشد (از هر نوع فايده که حساب کنيد) دريغ نکنند.