وقتي اخبار رو مي خوني يا گوش ميدي، ميبيني برخي کشورها با آنکه از دوستان شيطان بزرگ هستند ولي از روش مبارزه جويي ما با امريکا تعريف و تمجيد مي کنند. امروز دلايل بهتري براي اين کار به فکرم رسيد. اين دولتها و افراد در واقع از وجود پرخاش در رفتار بين دو کشور سود مي برند.

چطور؟
عدم وجود يک رابطه منطقي بين ايران و امريکا، باعث شده است تا محدوديت هاي اقتصادي براي کشور ما درست شود و در نتيجه ما نمي تونيم هر چيزي را که مي خواهيم، بخريم يا بفروشيم، دستمان براي تجارت و انتخاب شرکاي تجاري مان باز نيست و چون برخي از کشورها هم امريکا را در اين راه همراهي مي کنند در نتيجه ما راهي نداريم جز اينکه طرفهاي اقتصادي خودمان را از بين دايره محدودي انتخاب کنيم که در اين شکل، مرغوبيت و رقابت قيمت بسيار کم مي شود و ما ضرر مي کنيم و اون دوستاني که ما را به مبارزه با امريکا دلگرم مي کنند سود سرشاري مي برند.

گروه ديگري از اين گونه دوستان دولت ايران(گروه هاي مبارز، کشورهاي فقير)، در حدي نيستند که بتونن در معاملات بزرگ از اين امکانات استفاده مي کنند، بلکه در جذب حمايتهاي مستقيم (يارانه) در صف اول هستند.(مثل نفت ارزان)

برخي کشورهاي همسايه هم مي ترسند اگر ايران و امريکا روابط خوبي داشته باشند موقعيت استراژيک برجسته ايران، ارج و قرب آنها را نزد دول بزرگ و معادلات بين المللي کاهش دهد مثل کشورهاي عربي منطقه.

ما ملت بيچاره هم بايد مصرف کننده مصنوعات چين و تايوان و اکراين و ترکيه و غيره (در اين سطح) باشيم! انبارهاي صنعتي کشورهاي آسياي ميانه در کل کشور ايران توزيع شد! از آهن و فولاد هاي نامرغوب تا دستگاههاي صنعتي عهد بوق!
. . . . . . .
سفر تبريز از 48 ساعت به 18 ساعت تبديل شد! کارهاي بعدي باعث شد نتونم بخش تفريحي سفر رو (که رفتن به خوي بود) ادامه بدم!
. . . . . . .