يادم مياد جبهه که بوديم غذاهاي کنسروي، بخش عمده اي از وعده هاي غذايي رو تشکيل مي داد. نمي دونم اونوقت براي صرفه جويي بود يا دليل ديگري داشت کليه کنسرو و کمپوتها به صورت بدون ليبل توزيع مي شد. مثلا ما که تو چادرمون 8 نفر بوديم 8 تا کنيرو و 8 تا کمپوت مي دادند. بعد معلوم نبود که چه کنسروي هست؟ خوراک لوبياست يا بادمجان؟ لوبيا با گوشته هاي مانده ارتشه يا بادمجون يک و يک هست؟ کنسروها خيلي سخت نبود مي شد بعد از باز کردن هم تاق زد زياد فرق معامله نبود ولي در مورد کمپوت فرق مي کرد. کمپوت ها رو کنار گوشمان تکون مي داديم و حدس مي زديم چي هست. مرغوبترين کمپوت ، آلبالو و گيلاس بود. بعدش هلو و آلو (که برخي کاربري هاي درماني هم داشت!!) و در نهايت هم گلابي و سيب! معمولا سيب طرفدار نداشت. 5 تا سيب با يک گيلاس تاق زده ميشد! . . .دوراني بود که واقعا برنامه ريختن براي بعد از جنگ يه نوع دنياپرستي تلقي مي شد. اگر براي کاري بايستي فکر آينده و برنامه بوديم اين بود که در عمليات بعدي چطور وظيفه مان را درست انجام بديم . . . يادش بخير . . . از خوبي هاي جبهه مهمترينش اين بود که حس اعتماد و اطمينان کامل وجود داشت. به جز مسائل حفاظتي (از نظر عمليات نظامي) ديگر کسي براي تيربار و مسلسل رسيد نمي گرفت! حکومت کاملا مردمي . . .