جوون تر که بودم تو شهرمون (خوي - آذربايجان غربي) سينما ايران رو اداره ميکرديم (با آقاي ناصر شفق) اون موقع برخي ظهرها(معمولا يکروز در ميان) ناهار مي رفتم چلوکبابي حاج حسين تو بازار . . . هنوز هم که هنوزه هر وقت ميرم خوي بايد يک ناهار اونجا باشم ولو اينکه بريم بگيريم بياريم خونه بخوريم!
کباب فوق العاده عالي با برنج استثنايي و کره و دوغ محلي!(تا چند وقت پيش نوشابه هم نداشتند) يه چيزي از اون موقع بيادم مونده بود که ميگم اونوقت شما ربطش رو پيدا کنيد . . . وقتي آخرهاي موقع تاهاري بود و يهو 6 - 7 نفر باهم ميومدند و چون هميشه کباب که حاضري داشتند و برنج محدوديت داشت و اگر برنج کم بود و نمي خواستند مشتري رو به هر دليل (چون خيلي بد بود که شکم خالي بر مي گشتند) رد کنن اون خبرکن سالن داد ميزد: ايکي ني اوچ اله! (يعني 2 رو سه کن) اين رمز يعني که 2 پرس برنج رو براي سه نفر بکش تا به همه برسه . . . . .
حالا تيتر يک دو سه و وقت خوابه در نوشته قبلي به اين خاطر بود که رفتم خونه ديدم وبلاگ ديده نميشه! طبق فرضيه هاي رايج ميهن اسلامي مان گفتم کار کار انگليسي هاست! نکنه هک شده ام؟ اين هم يه نوع فيلتره؟ من که از هر بي خطري بي خطرترم! براي همين اون يک دو سه رو فرستادم باز هم نشد! تا اينکه معلوم شد هاستم پر شده! 50 مگ ترکوندم! اومدم يه کم سبک کردم از فايلهاي اضافه تا بالن همچنان بالا بره!
خب بريم سر اصل مطلب . . . ديگه بسه ديگه! اونقدر دلمشغولي دارم که مي ترسم مسخره ام کنن! و جرئت ابراز آرزو هام رو هم ندارم . . . چي کار کنم . . . دلمو خوش کردم به اينا . . ميزان جواني رو با بزرگي آرزو ها مي سنجند و من خيلي آرزو دارم! اينها فقط آرزوهاي سايبر من هستند که 4 - 5 ماهه بايستي به نتيجه برسند . . .