پيام فروتن در روزنامه يک شنبه شرق در مورد نقش حاميان مالي و تلويزيون مقاله خوبي نوشته.
حکايت البته بحث افراط و تفريطه! يا اگر روي ميز هنرپيشه ها نوشابه باشه حتما بايد نامش پوشيده بشه و يا اسم هنرپيشه ها رو هم به نام برند تغيير ميدن تا پول در بيارن.
بخشي از مقاله رو در ادامه آورده ام:

آن چه تحت عنوان اسپانسر رسانه اي و هنري در جهان امروز ديده مي شود، نوعي حمايت محسوس و حضور نامحسوس است. اسم يا آرمي در تيتراژ برنامه يا اشاره اي گذرا در طول چندين و چند قسمت برنامه يا نهايتاً يك تصوير كوچك چندثانيه اي از كالاي مورد نظر در خلال برنامه ها، تمام انتظارات يك اسپانسر از رسانه برآورده و او را ارضا مي كند. به هر حال از حمايتگرهاي مالي نمي توان چندان انتظار داشت. ايشان نه رسانه را مي شناسند، نه هنر و نه ساختارها و كاركردهاي آن را. حمايتگر مالي تنها به منافع خود و تبليغ هر چه بيشتر خويش مي انديشد.

آنچه مسلم است، اين تلويزيون و متوليان و سياستگذاران اين رسانه ملي هستند كه بايد مرزهاي پيشروي و نمايش حمايتگرهاي برنامه هاي گوناگون را مشخص و به آنها يادآوري كنند. چنين امري نيز قطعاً نيازمند قدرت و صلابت خاصي است كه تا پيش از اين مي شد از تلويزيون سراغ گرفت. اما آيا واقعاً دوران حكمراني بلامنازع پايان يافته و دست هاي رسانه تلويزيون در برابر كاغذهاي سبزرنگ شل شده است؟! يا نه، ماجرا چيز ديگري است!به هر حال اين تلويزيون است كه به عنوان قدرتمندترين رسانه كشور، فرهنگ سازي مي كند و حتي بر سياست هاي توليد آثار هنري در خارج از تلويزيون نيز تاثير مي گذارد. در اين راستا وادادن در برابر چنين حمايتگرهايي و سرفرود آوردن در مقابل چنين انتظاراتي، خوشايند و پذيرفتني نخواهد بود و در نهايت به نابودي هنر ناب و انديشه گرا منجر خواهد شد. توجه كنيم كه وقتي اين توقعات و انتظارات بيجا، در رسانه اي به ابعاد و قدرت تلويزيون پذيرفته مي شود و منطقي جلوه مي كند، به راحتي در جامعه هنري نيز تسري خواهد يافت و آن را هم تحت استيلاي خود در خواهد آورد و چيزي نمي گذرد كه هنر تبديل به عنصري خنثي، سطحي، بي مايه و مبتذل مي شود. تا جايي كه خسيس مولير بر صحنه بزرگ ترين و حرفه اي ترين تالار تئاتر اين كشور، جاروبرقي در دست به تبليغ كالاهاي يك اسپانسر مي پردازد!